Motor City

Alan Ritchson, beter bekend als Jack Reacher, is terug in een nieuwe, brute actiefilm die zich afspeelt in de jaren zeventig. Ik mag hem, ook al is hij zo wendbaar als een koelkast en weet hij er altijd uit te zien alsof hij - een beetje - op de verkeerde plek zit. Het is een beetje alsof Arnold Schwarzenegger in de zandbak speelt met de kleuterklas. Hij is gewoon net iets te groot om erbij te passen, en dat bedoel ik zonder ook maar een spoor van een beledigende mentaliteit. Maar er is toch iets.

Ik vond hem bijvoorbeeld best leuk in de verrassend strakke War Machine. Deze keer ziet hij er op het eerste gezicht heel anders uit dan we gewend zijn, en dat is op zich al een traktatie. Motor City is de titel, en het heeft niet bepaald veel indruk gemaakt. De verpakking is best cool, maar hoe houdt het zich staande als je het inpakpapier hebt afgetrokken?

Het verhaal: "In het Detroit van de jaren zeventig wordt John Miller verliefd op de vriendin van een lokale gangster. Uit wraak zet de gangster een val die de onschuldige man naar de gevangenis stuurt. Met zijn leven in puin smeedt Miller een wraakplan tegen de man die zijn vriendin van hem heeft afgenomen."

Er zit bijna een beetje een Bill Bixby/Lou Ferrigno-sfeer in deze film. Maak me niet boos.

Ja, precies zoals je het leest, weer een wraakfilm. Maar laten we aan het juiste eind beginnen: de regisseur. Dat is Potsy Ponciroli. Hij regisseerde Old Henry en recentelijk Greedy People, die ik erg vermakelijk vond. Het moet gezegd worden dat zijn visuele stijl direct herkenbaar is, en terwijl we het toch hebben over namen die eruit springen, is er de scenarioschrijver, die onder andere London Has Fallen en Replicas heeft geschreven, en zijn naam is Chad St. John.

De cast. We hebben het al gehad over Ritchson. Het is vreemd om hem met een kuif in jaren 70-stijl te zien, en in het begin is het wat moeilijk om hem serieus te nemen, maar het is het vermelden waard dat een van de dingen waar deze film in slaagt een That 70s Show-sfeer vast te leggen via kleding, kapsels en omgeving. Ritchson doet wat Ritchson meestal doet. Hij toont iets meer veelzijdigheid in zijn gezichtsuitdrukkingen dan gewoonlijk en we komen zo op de reden.

We ontmoeten ook Ben Foster in de rol van de antagonist. Ik heb Foster altijd leuk gevonden, die vaak wordt getypecast in schurkrollen omdat hij... er zo uitziet. Hij heeft een solide cv dat teruggaat tot 1996. We zien ook Pablo "Pornstache" Schreiber uit Orange Is the New Black, Skyscraper en andere films in de rol van corrupte agent. Een acteur die, naar mijn mening, meer en grotere rollen verdient. De liefde van het hoofdpersonage wordt gespeeld door Shailene Woodley uit de Divergent-serie en haar rol is vrij eendimensionaal en is eigenlijk gewoon de liefdesinteresse, met een paar kansen om haar borsten te laten zien. Het voelt als een nogal ondankbare rol voor een getalenteerde actrice, maar wie ben ik om te oordelen?

Maar nu naar de film zelf. Motor City is een beetje een eenmalig verhaal. Ik vind het lastig om er kop en staart van te maken. Of misschien bovenal om te begrijpen hoe alle geesten die samenkwamen om het te maken eigenlijk dachten. In de kern hebben we een eenvoudig wraakverhaal, een cast van gevestigde acteurs, mensen in het productieteam die ervaring hebben gehad en geleverd hebben – met gemengde resultaten, zeker, maar dingen die indruk maken en, althans deels, verkopen. Er is potentie. Best veel, zou ik zeggen. We hebben de eerder genoemde onderbenutte vrouwelijke hoofdrol, die uiteindelijk vooral iets is waar mannen naar verlangen, en het voelt op een bepaalde manier wat verouderd, maar gezien als een eerbetoon aan oude actiefilms kun je erin geloven.

Mensen waren in de jaren 70 wat cooler, nietwaar?

Motor City is ook, zoals eerder genoemd, goed gemaakt en echt stijlvol. Ik ben overtuigd van de presentatie, ook al voelt Ritchson aanvankelijk wat misplaatst met zijn mullet en sixpack. We zijn in het Detroit van de jaren zeventig. Er is Schreibers vette Travolta-achtige haar, Fosters zonnebril, Woodleys krullen en jurk. De auto's, de sigaretten, alles. Het ruikt echt naar de jaren zeventig. Visueel is het een werkelijk prachtige film om te kijken en zijn de actiescènes goed gemaakt en bruut. Het laatste gevecht tussen Ritchson en Schrieber, bijvoorbeeld... wauw.

Maar er is een groot onderliggend probleem, en hier kom ik terug op de kwestie van hoe de mensen achter de film de zaken hebben doordacht. Want, zoals ik direct in de kop onthul: Niemand praat. Motor City zit vol met passende soundtracks die zorgvuldig zijn geselecteerd en goed doordacht aanvoelen, maar de dialogen bestaan niet. Ik maak geen grapje. Ritchsons personage verliest zijn auto, hij krijgt hem terug en is dolblij, en net als hij zijn vriendin ten huwelijk wil vragen, stormt de politie het huis binnen. Omdat de auto ergens voor is gebruikt, is hij de hoofdverdachte en wordt hij naar het bureau gebracht. We zien hem daar zitten, van streek, ruzie makend met de agent, terwijl hij aan de andere kant van het glas komt. De dialogen zijn gedempt en zo is het gedurende de hele film.

Voorbeeld twee: Het hoofdpersonage ontmoet de gangster van wie hij oorspronkelijk zijn vriendin heeft gestolen. Het is een beetje komisch, in de trant van "Wat is dit nou weer?", waarop Foster op de stoel in de interviewruimte gaat zitten en zijn handen opsteekt. "Ja, klootzak. Ik." Maar zonder woorden. En in andere scènes verbergen ze het achter muziek, of snijden we in als de dialoog al is uitgesproken en we de nasleep zien. Het werkt op een bepaalde manier omdat het plot zo simpel is en ze laten zien wat nodig is, plus je begrijpt nog steeds - bijna altijd - wat er gebeurt. Dit is een stilistisch middel dat even leuk is. In een paar scènes. Het had kunnen werken als een middel in flashbacks om ze te laten opvallen. Nu krijgen we het nu als een volledige film van 100 minuten.

Later in de film raakt hij zijn lange haar zat en scheelt hij zijn hoofd af.

Het is niet leuk. Het zorgt ervoor dat je je interesse verliest en het moeilijk vindt om je te concentreren, en ik, die eigenlijk een soort einzelgänger ben en van stilte houdt, verlang er eigenlijk naar om... nou ja, mensen te horen praten. En ze praten op hun eigen manier. Ik heb het niet bijgehouden, maar ik schat dat de film ergens tussen de zeven en tien regels dialoog bevat. Niet meer. Iemand roept iets als "Ga op je knieën." Twee personages ontmoeten elkaar in een diner en de een zegt "Hallo" terwijl de ander antwoordt "Hoi". Dat is het niveau. Nogmaals, het is een leuk experiment, maar niet voor de duur van een hele verdomde film.

Sorry, ik raak een beetje opgewonden, want hoewel het plot simpel is en op zichzelf geen verrassingen biedt, zit er toch een degelijke film verborgen. Een stijlvolle bovendien, met goede actie, en een Ritchson met meer gezichtsuitdrukkingen dan voorheen. Maar om de een of andere reden staat hij op mute, en ik begrijp niet helemaal waarom. Ik betwijfel of veel anderen dat ook doen, want Motor City is vrijwel onopgemerkt gebleven, een beetje zoals Ben Foster in de verhoorkamer. Handen omhoog, een blik van verbazing, "wat is hier in hemelsnaam aan de hand?" Een schouderophaling. "Geen idee. Heb je een sigaret?"